Hirugarren ikerketa honen emaitzak ondorioztatzen du, laburpen gisa: kultura idatzia eta egile-eskubideak ondare komun bat direla herritarrentzat –«merezimenduzko» ondarea–; plataforma teknologikoek, lehenik, eta administrazio publikoek, bigarrenik, eduki editorial babestuak baimenik gabe erabiltzea normalizatzen laguntzen ari direla (pirateriaren demokratizazioa); eta, azkenik, Gobernuko sail guztien ―ez soilik Kulturaren― erantzukizun partekatua eta erregulazio eraginkorragoa behar dela egileen eta editoreen jabetza intelektuala modu eraginkorrean babesteko.
Testuinguru horretan, funtsezkoa da legediak merkatu argi eta garden bat eratzea, jabetza intelektuala zer den eta nola berrerabili behar den definituko duena. Garrantzitsua da, halaber, merkatu horrek sortzen duen informazioa ez geratzea enpresa teknologiko gutxi batzuen esku. Arau berberak aplikatu behar dira konpainia horiek egile-eskubideak negoziatzen dituztenean, modu masiboan erabiltzen baitituzte obra babestuak.
AAk gizartean oro har eta kultur sektorean bereziki duen eraginari dagokionez, adostasun handia dago: arriskua dakar esparru guztientzat.
Jabetza intelektualari dagokionez, ez dago loturarik erakundeek egiten dutenaren eta gizarteak haiengandik espero duenaren artean.

Mezu eta zigor argirik ez egotea pirateatzeko baimentzat hartzen da

Eduki piratetara berehala eta erraz jotzeak legez kanpoko jardunbidea indartzen du

«Jende guztiak egiten du» usteak lausotu egiten du norbanakoaren erantzukizuna

Kontsumitzaileak salneurriei edo argitaletxeei egozten die errua, pirateria zuritzeko

Legezko salneurria pirataren doakotasunarekin konparatzen da, eta ordainketa arbuiatzen da

Legez kanpoko jarduera egileentzat onuragarria balitz bezala azaltzen da

Legez kanpoko edukiak zenbat eta gehiago bilatu eta eskuratu, orduan eta justifikazio eta froga gehiago aurkitzen dira portaera sozialki onartutzat hartzeko

Garrantzi handiagoa baliabide teknologikoari obraren balioari berari baino
Qbo-k agerian uzten du herritar gehienen ustez AA arriskutsua dela informazioaren manipulazioari dagokionez. Horrek erakusten du ez dela soilik ezagutza lortzeko tresna bat, baita mehatxu bat ere kalitate demokratikoarentzat eta pentsamendu kritikoarentzat.
Oro har pentsatzen da AAk handitu egiten duela pertsonen eta gizarteen zaurgarritasuna teknologiaren aurrean. Horrek arrisku handiak sortzen ditu autonomiaren galerari eta gizarte kontrolari dagokionez; Ipsos-ek ez zuen hori aztertu.
Qbo-k adierazten du herritar askorentzat AA negatiboa dela lanarentzat, eta zuzenean lotzen dute langileak ordezkatzeko beldurrarekin eta lanaren prekarizazioarekin. Ipsos-ek ez zuen aintzat hartu, ez zen, beraz, eragin ekonomikoaren ikuspegi osoa aurkeztu.
Herritar askorentzat AA arriskutsua da, berritzailea baino gehiago, eta horrek aditzera ematen du gizartea kezkatuta dagoela hark kulturan, gizartean eta etikaren esparruan dituen ondorioekin. Ñabardura kritiko hori ez zen Ipsos-en txostenean azaldu.